मांजर

गेल्या  आठवड्यात, मी आणि संजीव जेवायला गेलो रात्री बाहेर. तसा उशीर झाला होता. गप्पा आणि जेवण होई पर्यंत रात्रीचे अकरा वाजले. हॉटेल मधून बाहेर पडलो तेव्हा नेहेमी सारखे valet पार्किंग करता दिलेली गाडीची किल्ली मिळाली आणि आम्ही गाडीच्या दिशेने चालायला लागलो.

जेवण छानच झाले होते, त्यात गप्पा पण भरपूर झाल्या होत्या. एकंदरीत तृप्त वातावरणात घरी जायच्या विचारात आम्ही होतो.

तितक्यात छोट्या मांजरीच्या पिल्लाचा आवाज आला. मी आजूबाजूला बघून आवाज कोठून येत आहे ह्याचा शोध घ्यायला सुरु केला, पण काही केल्या मांजर दिसेना. संजीवने गाडी पार्किंग मधून काढण्यास सुरु केली, आणि अचानक मला ते पिल्लू आमच्याच गाडीच्या खालून ओरडत आहे असे लक्षात आले.

मी संजीवला सांगितले गाडी हळूच मागे घ्यायला जेणे करून ते पिल्लू आपोआप मागे राहील आणि गाडीच्या खालून बाहेर पडेल. पण पिल्लू इरसाल निघालं. जशी गाडी मागे जात होती, तसं ते अजून पुढे-पुढे जात होत. पिल्लाला काही गाडीच्या खालून बाहेर पडायचं नव्हतं.

आता आली का पंचाईत! आमची गाडी रस्त्याच्या मधोमध तिरकी, त्यात चालक बसलेला. गाडी सुरु होती, पण गाडी ना पुढे नेता येत, ना मागे.

पार्किंग attendant च्या लक्षात आले काही तरी गडबड आहे, म्हणून तो आला विचारायला. त्याला सांगितले की गाडी खाली मांजर आहे. तो प्रयत्न करू लागला पिल्लाला हुस्कावायला. पण पिल्लू हुशार निघालं. एक माणूस आपल्याला आपल्या लपायच्या जागेतून बाहेर काढत आहे ते त्याला समजलं. त्याने अजून एक युक्ती केली. पुढच्या चाकावर जाऊन बसलं. attendant  अजूनही "छुत छुत" करून पिल्लाला हाकलायचा प्रयत्न करत होता.

मांजर आता चाकावर बसल्याने गाडीला हलवणे अशक्य झाले होते. गाडी रस्त्यात तिरकी बंद पडलेली दिसते, काही मदत लागत आहे का बघावी ह्या उद्देशाने एका बाईक वरून दोघे जण गाडीजवळ आले.

"गाडी बंद पडली आहे का? काही मदत करू का?" अशी विचारपूस केली.

"अहो, बंद नाही पडलेली. चाकावर मांजर शिरून बसलंय. हालातच नाहीये"

"काय?! चाकावर मांजर कसं काय चढलं?"

"गाडीखाली लपलं होतं. बाहेर काढत होतो आम्ही, तर चाकावर चढून बसलं."

हा संवाद चालू असताना पिल्लाने अजून एक पराक्रम केला. चाकावरून चक्क आत bonnet मधेच शिरलं. गाडीचं  इंजिन चालू होतंच, मस्त गरम-गरम ऊबदार ठिकाणी बसायची जागा पटकावली. आता मात्र हद्द झाली! आता पिल्लाला बाहेर काढायचं कसं?

एका बाजूला हा गोंधळ सुरु होता तर नेमकं त्याच वेळेस संजीवच्या ऑफिस मधली एक मैत्रीण तिच्या होणाऱ्या नवऱ्याबरोबर त्याच हॉटेलच्या बाहेर उभी असलेली संजीवने बघितली. तिचे पण लक्ष गेले तर ती आली आमच्याशी बोलायला. तिच्या होणाऱ्या नवऱ्याची ओळख करून देऊ लागली.

माझे तर काही लक्षच नव्हते तिच्या बोलण्याकडे. ओळख करून दिली तिने तसं "hi" वगैरे बोलून झालं. पण चिंता होती की ते पिल्लू बाहेर काढायचं कसं. ज्या वेळेस ओळख करून देणं  चालू होतं, त्या वेळेस आमच्या गाडीच्या bonnet  मध्ये चार अनोळखी लोकांची डोकी खुपसून मांजरीला शोधणे सुरु होते.

आता ह्या चार डोक्यांमध्ये आतून आलेला वेटर पण शामिल झाला. एका माणसाने त्याच्या मोबाईलचा flash light चालू केला.

"अरे, ती बघा तिथे आहे, दिसली का?"

"कुठे?"

"तिथे खोपच्यात बसली आहे."

"हां, हां, दिसली. हात जातोय का बघ ना."

"इंजिन गरम आहे. आणि जागा नाहीये हात घालायला."

तेव्हड्यात कोणीतरी खराट्याच्या दोन काड्या आणल्या. bonnet मध्ये घालून, मांजरीला हुसकावण्याचा प्रयत्न करत होते. पण काही केल्या पिल्लू बाहेर येईना. अखंड "म्याव म्याव" चालूच होतं.

सगळा गोंधळ बघून मैत्रिणीचा आणि तिच्या होणाऱ्या नवऱ्याचा प्रश्न, "गाडी बंद पडली आहे का? मेकानिक ला बोलवायचा का? अर्ध्या तासात येईल मदत."

"अहो, गाडी ठीक आहे. गाडीला काही नाही झालेलं. bonnet मध्ये मांजर शिरली आहे."

"मांजर कशी काय शिरली? रिट्झ गाडी मध्ये शिरते माहित होतं, पण तुमच्या असल्या गाडीत पण शिरेल वाटलं  नव्हतं."

"आता माहित झालं ना!" मी माझ्या मनात म्हटलं.

तेवढ्यात कोणाच्या डोक्यात कल्पना सुचली माहित नाही, पण कोणी तरी पाण्याची बादली घेऊन आलं. मोबाईलच्या flash light च्या अंधुक प्रकाशात नेमकी मांजर कुठे बसली आहे ह्याचा अंदाज घेऊन पाणी ओतलं गेलं. तसं त्या पिल्लाने बचावात्मक पवित्रा घेऊन bonnet मधून बाहेर पडण्याचा निर्णय घेतला. पण पूर्णपणे बाहेर न येता, पुन्हा एकदा चाकावर बसण्यास पसंती दिली.

"निघाली, निघाली! गाडी खाली दिसत आहे का?"

"नाही खाली नाही आली अजुन."

"मग आवाज कुठून येत आहे?"

"अरे ही बघा, परत चाकावर बसली आहे."

"अरे घाल बिनधास्त हात. पिल्लाला काय घाबरतोस! चाकावर आहे तर पकडून काढ बाहेर!" असा सल्ला देणाऱ्या गृहस्थाच्या मित्राने शेवटी हिम्मत करून, चाकावर नखाने घट्ट पकडून बसलेल्या, बिथरलेल्या, बिचाऱ्या पिल्लाला सुखरूप बाहेर काढले आणि आम्ही सुटकेचा निःश्वास टाकला!

वीस मिनिटे चाललेल्या नाटकाचा अंत शेवटी आम्ही सगळ्या अनोळखी लोकांच्या आभार प्रदर्शनाने केला. म्हणजे प्रसंग असा होता की गाडी आमची, पण आम्ही काहीही करू शकलो नाही. बाकीच्याच सर्व लोकांनी अथक प्रयत्न करून पिल्लाला तर वाचवलेच, पण आमची पण सुटका केली.

मांजर हे कुठे कुठे शिरू शकतं हे त्या दिवशी मला उमगले. 

दरवळणारे सुगंध

गरम-गरम, आलं घातलेला, वाफाळलेला चहा...एका झटक्यात सकाळ सुवासिक बनून जाते. अशा चहाचा गंध घेऊन ज्याला चहा प्यायचा मोह होत नसेल, तो माणूसच काय!

प्रत्येक सकाळ ही एक नवीन सुगंध घेऊन येते. कधी पावसाची चाहूल, कधी थंडीची ऊब, तर कधी उन्हाचा तडाखा. प्रत्येक दिवसाचा जसा रंग न्यारा, तसाच सुगंधही. दिवस कसा असेल हे प्रत्येक सकाळच्या सुवासावरून कळते.

चैत्र महिन्यात वसंताची चाहूल लागते. सकाळी उठून एक उल्हासित सुगंध दरवळत असतो. जणू सांगत असतो की झाडांना नवी पालवी फुटणार आहे. नवीन आशा, नवीन स्वप्ने, नवीन आकांक्षा. सारं काही नवीन. निरभ्र आभाळाखाली एक दीर्घ श्वास घेऊन सभोवतालचा आनंद आपल्यात सामावून घ्यावा आणि मगच दिवसाची सुरवात करावी.

जशी उन्हाची तीव्रता वाढते, तसाच सुगंधही बदलतो. एक तीक्ष्ण असा सुवास येणाऱ्या तप्त दिवसाची चाहूल देऊन जातो. उष्णता त्या एका सुगंधात लपली असते. हा सुवास जेव्हढा उष्ण, तेव्हढाच कोरडा. सूर्य आता तापला आहे आणि आता कोणाची खैर नाही असा प्रेमळ इशारा असतो.

पण याच दिवसात एक अजून अलौकिक सुगंध घराघरांत दरवळत असतो. एका टोकरी मध्ये बंद करून ठेवलेल्या त्या फळांचा सुवास घरा-दारात भरून राहिला असतो. उगाच नाही त्याला फळांचा राजा म्हणत. खरा तर आंब्याच्या सीझनला असा एक दंडकच केला पाहिजे की  सर्वांनी उठल्यावर प्रथम आम्रसुगंध घ्यावा, आम्र-फळास वंदन करावे, आणि मगच दिनचर्येस सुरवात करावी. तसे न केल्यास आजन्म आंब्यांना मुकावे ही शिक्षा.

जसा आंब्याचा सीझन संपत येतो तसा येणाऱ्या वर्ष ऋतूची चाहूल देऊन जातो. "आज भयंकर उकडतंय, नाही?" "पाऊस येणार वाटतं!" "पाऊस येउदे एकदाचा, खूप झाला उन्हाळा!" असल्या उद्गारानीच आपण पावसाळ्यास सज्ज होतो.

सकाळपासूनच हवेत आर्द्रता जाणवत असते. मेघगर्जनेसह वळवाचा पाऊस हजेरी नक्की लावणार असे वाटत राहते. सकाळच्या दमट सुगंधाने शुष्क झालेल्या मनाने उभारी घेतलेली असते. पण नेहेमीसारखाच पाऊस हुलकावणी देऊन जातो.

कधीतरी रात्री धुमाकूळ पाऊस पडून जातो. सकाळचा पहिला श्वास तुम्हाला रात्रीची कथा सांगून जातो. वातावरणात, वळवाच्या पाऊसाने केलेला पहिला स्पर्श अजूनही तरळत असतो सकाळच्या धुंध वासात.

वर्षा ऋतूच्या विलक्षण सौंदर्यात धरती न्हाऊन गेलेली असते. दररोज सकाळी अधिकाधिक बहरत जाणारी झाडं, फुलं, पानं, सगळंच  विलोभनीय असतं. याच दिवसात पारिजातकाचा वेड लावणारा सुगंध तुमची सकाळ मोहवतो. रातोरात खुलणारी रातराणी, जाई-जुई, सायली, आणि मोगरा, या फुलांनी तर सर्व आसमंत भरून जातो.

सकाळ-सकाळी फुलांनी लगडलेल्या पारिजातकाच्या झाडाखालून कधी गेला आहात? किंवा, झाडाखाली कोणी हिऱ्यांचा सडा टाकला आहे, असे भासवणाऱ्या फुलांना वेचायला कधी गेला आहात का? फुलांचा सुगंध तर अप्रतिम असतोच. पण झाडाखाली पडलेली फुले वेचतावेचता, जेव्हा झाडावरून पडणारी फुले कधी आपल्या पायाशी, तर कधी आपसूक परडीत येऊन पडतात, तेव्हा काय अप्रूप वाटते! आणि नुसतीच फुले नाहीत, तर त्याबरोबर पानांवरून गळणारे टपोरे थेंब, कधी हातावर, तर कधी पाठीवर पडतात, आणि अंगावरून एक सुर्रकन शिरशिरी जाते.

पारिजातकाची फुले हातात घेऊन बघा, आणि त्यांचा सुगंध मनात साठवा. ओंजळ रिकामी केलीत, तरी सुगंध तसाच टवटवीत आणि मोहून टाकणारा येईल तुमच्या हातांना.

पावसाच्या सुरवातीस अजून एका प्रकारच्या वासाची खासियत आहे. सगळ्यांनाच हा वास आवडेल असे काही नाही. पण आहे मात्र या सीझनचे खास वैशिष्ट्य! छत्री आणि रेनकोट यांचे वास. वर्षभराने काढलेले छत्री आणि रेनकोट यांना नेहेमीच एक वेगळा, खास पावसाळी वास येतो. या वासाने मला कायम बेडकाची आठवण होते.

या दिवसात आपल्याला अजून एका वासाची सवय होते, किंबहुना सवय करून घ्यावी लागते. ओल्या, दमट कपड्यांचे वास. आपण कितीही प्रयत्न केला, पूर्ण झाकणारा रेनकोट-टोपी हे सोपस्कार केले, तरीही कपडे ओले होतातच, आणि लवकर वाळत पण नाहीत. आज पाउस येणार नाही, या विश्वासाने आपण बाहेर पडलो की पाउस हमखास आपल्याला फसवणार. मग ओलं होवून घरी येण्याशिवाय गत्यंतर नसतो. शिवाय रस्त्याने जाणाऱ्या वाहनांना तुमचा कोरडेपणा रुचत नाही. ते पावसाची कमी पुरी करतात. एकुणात कपडे ओले राहून दमट वासाची सवय होते.

असे भिजून आल्यावर कांदाभजीचा वास खुणावतो, आणि "खाण्यासाठी जगावे" ते पटते. गरम-गरम भाजीचा वास का एकदा नाकात गेला की मग ना पावसाचे भान, ना ओल्या कपड्यांचे.

श्रावण येतो आणि खाण्याची रेलचेल सुरु होते. नुसतीच सुवासित फुले नव्हे, तर खरपूस, खमंग, जीभेचे चोचले पुरवणारे, एक-से-एक, पदार्थ आपल्या खाद्य संस्कृतीत आहेत.

दर श्रावणी शुक्रवारी एक वेगळा पदार्थ. जीवती देवीच्या व्रतामुळे दर शुक्रवारी वेगवेगळे पदार्थ बनवले जातात. एका शुक्रवारी पुरणपोळीचा घमघमाट असतो. खीर, घावन, आरत्या, चवाचे कानवले या सगळ्यांचा एका पाठोपाठ क्रमांक लागतो. दर शुक्रवारी कामावरून घरी शिरल्या-शिरल्या असा काही मस्त वास येतो की ते वाण-बीण बाजूला राहिलं, लागलीच पानावर बसावे.

हे झालं शुक्रवारचे. पण श्रावणात तर प्रत्येक दिवसच साजरा करण्यासारखा असतो. घराबाहेर पावसाने चिंब झालेल्या मातीचा सुवास, तर घरात वेगवेगळ्या रुचकर पदार्थांचा. नागपंचमीला फळे, शिळसप्तमीला सांजा, पौर्णिमेला नारळी भात असले स्वादिष्ठ  पदार्थ. 

नागपंचमी ला मेंदीचा धुंध सुगंध. ओल्या मेंदीचा, हातावर सुकलेल्या मेंदीचा, आणि रंगलेल्या मेंदीचा सुगंध वेगवेगळा येतो. जितकी मेंदी रंगते तितकी मज्जा वाटते. पण जशी फिकी पडते तसं वाईट वाटतं. नक्षीदार मेंदीने सजलेले हात जेव्हा पूर्ववत बेरंग होतात, तेव्हा वाईट वाटते. पण आश्चर्य म्हणजे त्या पांढऱ्या हातांनापण अजून एक अती सूक्ष्म सुवास येत असतो!

खमंग, सुरमट, साजुक तुपातला नारळी भात घेऊन नारळी पौर्णिमा येते. पाठोपाठ येते जन्माष्टमी. दूध-पोहे आणि दही-पोहे इतका सोप्पा आणि टेस्टी नैवेद्य घेऊन!

मग वाट पाहतो आपण गणपतीच्या दिवसांची. धूप-दीप, अगरबत्ती, फळे, केवड्याची पाने, कमळाची फुले, लाल जास्वंदीची फुले, दुर्वा, पेढे, खोबरं-साखर, साखरफुटाणे, खारीक-खोबरं, सर्व गोष्टींचे मिसळण होवून एक अनामिक मंगलमय वातावरण तयार होते, बेहद्द आल्हादायक!

गौऱ्या घरी आल्या की आनंदाला उधाण येते. चिवडा-लाडू, करंज्या, अनारसे बनवले जातात आणि स्वागताची जय्यत तयारी होते. खीर-घावन, वरण-पुरण, वालाचे बिरडे, बटाट्याची भाजी, पुऱ्या, श्रीखंड, लोणचे, पापड, अगदी लिंबूच्या फोडीचा वास देखील पोटातल्या अग्नीला आहुती वाहतो.

विसर्जनाच्या दिवशी घाटावर जाऊन नुसते उभे राहिले तरी भरपूर फायदा होतो. घराघरातल्या विसर्जित होणाऱ्या गणरायांचे दर्शन होते. शेवटच्या कर्पुरारतीच्या सुवासाने आसमंत भरून गेलेले असते. आरत्या आणि "पुढल्या वर्षी लवकर या" या घोषात उत्साह शिगेला पोचतो. या सगळ्या उत्सवाचा आनंद तर घेता येतोच, पण त्या शिवाय अजून एक मोठा फायदा म्हणजे वाटल्या डाळीचा प्रसाद मिळतो. त्याकरिता तुम्ही घरातलेच असायला पाहिजेत असा काही नाही हां! येण्या-जाणाऱ्या सगळ्यांना मिळतो हा प्रसाद. कधी सुकी डाळ तर कधी ओली. पण त्याशिवाय गणरायाला निरोप कसा द्यायचा?

गणेश विसर्जना नंतरचे दोन आठवडे म्हणजे आपल्या पूर्वजांना प्रसाद देण्यासाठीचे दिवस. आपापल्या पितरांना श्रद्धांजली वाहिली जाते ती घरोघरी. हा काही सार्वजनिक सण नाही. तरीदेखील जेव्हा घरी "तीथ" असते, तेव्हा गोड वडे, तिखट वडे - खीर, आमसुलाची चटणी. गवार-भोपळ्याची, कारल्याची, भेंडीची भाजी, कढी हे सर्व पदार्थ केले जातात. मला तिखट वडा - खीर हे combination कमालीचे आवडते, अगदी कायम पण खाऊ शकते.

पितृपंधरवडा संपतो न संपतो तोच नवरात्र सुरु. नवरात्र म्हटला की मला आठवतं आमच्या घरी बाबा धूप लावतात दररोज संध्याकाळी तेच. आमच्या आईकडे देव बसवतात. सकाळ-संध्याकाळ पूजा आणि आरती. संध्याकाळच्या आरतीच्या वेळची घंटा आणि धुपाचा सुगंध मन एकदम प्रसन्न करून टाकतात.

घरी सवाष्णी घालतात त्या दिवशी चंदनाचा सुगंध येत असतो. चुलीवर मसाला दूध उकळत असते. एका बाजूस सर्व सवाष्णीना द्यायला घरचे विडे बनवले जात असतात. अश्या वेळेस मसाला दूध आधी घ्यावे की पान खावे हेच कळत नाही.

दसऱ्याच्या दिवशी पुरी-श्रीखंड हा बेत ठरलेला. श्रीखंडामध्ये भरपूर जायफळ घालायचे...नुसत्या वासानेच दुपारची वामकुक्षीची guarantee. दसऱ्याला आपट्याची पाने सोनं म्हणून सकाळी पुजायला ठेवतो तेव्हाचा त्यांचा वास आणि संध्याकाळच्या पानांचा वास वेगवेगळा असतो. संध्याकाळची पाने थकलेली, उदास वाटतात. पटकन कुस्करली जातात. कुस्करलेल्या पानांना पण वेगळा वास येतो.

दसरा संपतो आणि दिवाळीचे वेध लागतात. पावसाळा संपून हिवाळ्याकडे वाटचाल सुरु झालेली असते. पण म्हणून काही रविराजाला विसरता येत नाही. दिवसभर चांगलाच तापतो आणि तापवतो. पण संध्याकाळी गारवा पसरतो. दिवसा पानगळतीचा वास खूपच मस्त वाटतो.

आणि एक दिवस गल्ली-बोळातून जाताना बेसन भाजल्याचा घमघमाट येतो, आणि लक्षात येते की आली दिवाळी चार दिवसांवर. रस्त्या-रस्त्यांवर आकाशकंदील दिसायला लागतात. कुठे चकली, कुठे शेव, चिवडा, लाडू, शंकरपाळ्या, अनारसे, ह्या सगळ्या फराळामुळे दिवाळीची वाट आपण उत्सुकतेने बघायला लागतो. नवीन कपडे घेतले जातात. तुम्हाला आवडतो का नवीन कपड्यांचा वास? मला खूप आवडतो. दसरा - दिवाळी निमित्त घेतलेल्या नवीन कारच्या interior चा वास पण आवडतो.

आम्ही लहानपणी मौज म्हणून दिवाळीला "मोती चंदन" साबण आणायचो. दिवाळीच्या दिवशी पहाटे-पहाटे नवीन चंदन साबणाचा सुगंध, घराबाहेरून फटाक्यांचा वास, आणि सकाळचा थंडीचा वेगळाच सुगंध ह्याचे एक विलक्षण मिश्रण तयार व्हायचे.

भरपूर आनंद देऊन दिवाळी संपते आणि मग कडाक्याच्या थंडीचा मौसम सुरु होतो. भर थंडीत, अगदी दुपारीपण गोधडी घेऊन झोपावे, असे मस्त वातावरण होते. तेव्हा दुपारी उन्हात गेले की थंडीचा वास दरवळत असतो. याच दिवसांमध्ये दुपारच्या चारच्या वाफाळलेल्या चहाचे महत्व कळते.

जानेवारीमध्ये संक्रांत येते गुळपोळी घेऊनच. गरम-गरम गुळपोळी, त्यावर चमचाभर साजूक तूप, आणि चवीला बटाट्याची भाजी. ह्या combination ला तोडच नाही.

मग येतो वर्षातला शेवटचा सन, होळी! रंग, फुगे, पाणी, संध्याकाळची होळी, अन अर्थात पुरणपोळी. प्रत्येक सणाची काय वेगळी मजा असते ना! संध्याकाळच्या पेटलेल्या होळीने सर्वत्र गर्मी पसरते. येणाऱ्या वसंत ऋतूची चाहूल अलगद देऊन जाते.

वर्षभर वेगवेगळे सुगंध घेऊन आलेले ऋतुचक्र पुनश्च सुरु होते. गतवर्षीच्या विविध सुवासाची पुंजी घेऊन नवीन वर्षात आपणही जायला सज्ज होतो!

Crappy Day With A Wet End

Started my day today with a fight. Went to office in a rage. Got late. Was stuck in traffic. Got late. Attended a stupid presentation. Did some work. Was irritated the whole day for unnecessary reasons. Got irritated with a colleague and did not even apologise. Started back from work. Found car was not working. Took rickshaw. Reached destination. Heavy downpour had started. Travelled back to office in the rains. Car still not working. Waited at office for some time for rains to stop. They didn't (of course!) Took a rickshaw till the bus stop. No bus was stopping at the right place. Had to walk to get a bus. Finally got the bus. Got down and walked back home.

End result: Dead tired and feeling all the more crappy!

That's life!

लाईट गेले की असं होऊ शकतं

Nights 20 Kms Apart

It's night time and I just peeked out of our window. It's calm and quiet outside. Not everyday do I find it like this here.

Nights at Shaniwar Peth are so different than the nights at Nigdi, in all aspects.

At Shaniwar Peth, I always experience some things that are totally absent here. Being in the rear wing of a building really does a make a huge difference. It's calmer, more sooothing there. Only occassionally will you hear a car zoom past on the road with a loud, blaring horn. Sometimes you'll hear an ambulance or police van siren and you wonder who's ill or who's being chased. If you are lucky, on a silent winter night, you'll hear the chugging of a train and enjoy the rhythmic passage of the carrier-on-wheels.

There's a cowshed just below my house and you can't miss the bells tinkling in the necks of the cows. Whenever I hear that, I imagine those cows chewing their cud, nodding away silently. It's funny how I then remember the chapter from my second or third standard science book about how and why cows chew cud, and the four parts of their stomach (can't remember now what those are, though.) Science as a subject has given me quite a few nightmares. But it also provides some lighter moments.

As I write, I can visualise the Shaniwar Peth square with all its happenings. There must be a few young men from the Mutheshwar Mandal chatting round the corner. Night walkers, people who like their night walk before they go off to bed, would be taking their night strolls. A lone dog-walker would be making his dog move over, while the dog adamantly keeps on sniffing at a car and refuses to budge.

In Nigdi, I have rearely come across dog-walkers. But night walkers, there are a-plenty. You will also find a bunch of youngsters gathered for their nightly gupshup.

The one difference here is that my home is directly on the road, which is a huge disadvantage, at least at night. All sorts of vehicles go past making a big noise, magnified by the silence of the night. Trucks, lorries, cars, bikers with their hideous horns, all go past. It's not that there's a continuous flow. But that one truck is more than enough to wake you up from your slumber.

Nothwithstanding this minor disturbance, I can enjoy the coolness of the night when I go up to the terrace. And if it's a full-moon, the beauty of the night is incomparable.

If you go up on the terrace and look around, you'll see all bungalows around you, interspersed with trees, swaying gently in the night breeze. Some of the households would still have a light or two on and you wonder what's happenening there so late at night. Suddenly a light is switched off somewhere reminding you of the lateness of the hour.

The Modern High School behind my house looms large at night. Standing dark and quiet in the night, it's hard to imagine that in another ten hours, it will be overflowing with chattering children livening up the building.

As is always the case, it's taken time for me to adjust to my new environment. But it is my new home now.

And when I miss being in Shaniwar Peth, I recall that there is at least one similarity between the two places: invisible dogs barking their heads off as if the world's about to end. And I feel at home again!

Diwali Is Here

Do you know what I did today? I took my Scooty, took my camera, and just went for a ride in the city. Just went on all those roads that are now glittering with lights and lanterns, and akashkandils and roshnai. It was such good fun.

When I was driving from Narayan Peth, I could smell besan peeth being fried for besan laddu. It was so tempting. Yummy! Just the Diwali flavour and festivities round the corner. I am so glad I could take a round clicking away to glory all the beautiful lanterns.

Here are some pictures that I took...

Cheers To My Chariot!

She completed 1 year on May 26. My 2010 has given me immense pleasure on crowded Pune roads and in long distance travel. She has protected me from the sun, the traffic, and the hazards of two-wheeler driving. I owe her one!

Her elegant colour and shape add to her other advantages: smooth drive, powerful AC, comfortable interiors. I have spent some of my memorable times with her and my friends, enjoying her ownership and taking pride in guiding her.

Driving through rains and listening to my favourite songs: that's what I love to do with her. I remember how I had been to Lonavla with friends, had opened the boot, and had ice cream sitting in the boot watching the beautiful rains. It was awesome. I remember my first long drive to Mumbai with her. I remember how one night I had pizza with Mukta and Aditya in Bavdhan, enjoying the night stillness around.

I also remember how she has got all the different scratches and dents. I am so sorry dear! A big hug to you from me for that.

My heartfelt thanks to my Chariot, my Estilo, who has run for more than 8800 kms in this year and has allowed me to control her and bend her to my wishes on all roads! Love you Lady!

I Love...

...the smell of first rains.

...freshly made beds, especially if someone else has made them for me.

...to look at my closet full of ironed clothes waiting for me to wear them.

...to wear bright, ironed clothes or my most comfortable blue top on my favourite jeans.

...to look at my home that I have just cleaned prim and prop which looks very welcoming.

...to drive in my dear Estilo when it's raining hard outside listening to my favourite "Jab We Met" songs.

...it when someone drops me back from work or a nice outing or party, especially coming out of way to do it. (Schade! that it has never happened yet. It's mostly me who does the dropping off for people.)

...to feel the blast of the AC in my Estilo when driving to office.

...it when people say that I am a good driver. (Believe me, I am!)

...it when someone remembers me and buys something especially for me when they are on a trip or outing. (That too has happened only very, very seldom.)

...it when sometimes people leave me alone to myself.

...to watch a movie alone sometimes.

...to buy gifts for my dear ones. (Sometimes I feel I overdo it.)

...it when a friend of mine gives me a flower every time we meet.

...to see myself sweat it out after I go for a walk or exercise rigorously.

...to see not just the sweat on my face after my exercise but also my rosy cheeks bright with exercise.(So Elizabeth-Darcy-like!)

...to sit under that one tree in our local park after my usual rounds enjoying the cool breeze and looking at the evening sky and the birds around.

...it when friends ping me to chat, especially those who are so dear to me.

...it when there is absolutely no work, no relatives, no visits on weekends and I get to do whatever and how much ever I want.

...to take that blessed afternoon siesta after a sumptuous meal on a Saturday.

...to have dinner ready for my parents when they return from Mumbai.

...it when I switch on the TV and find my favourite movie on.

...to hear my favourite old songs on the radio.

...to watch movies in the night when everyone else is asleep in the house.

...to read an exciting, nerve-wrecking novel right into the night and finish it off with a relish.

...to write long letters describing all kinds of things to my friends.

...it when I receive a letter from my friends as a reply to my earlier letter.

...to buy beautiful, unique key chains, treasure them all up, and then open this treasure some days later to take a stock.

and of course,

...it when people leave comments on blog posts. ;)

Birds Of All Feathers

Some soaring high in the sky, some singing in the trees, some hidden in the foliage, some twittering around flying, some hopping trees, and some returning to nests as the night falls.

You will see them all if you spare some time in the evening and visit your local park. If you just take efforts and listen carefully, you will be able to decipher the cuckoos singing, crows croaking, sparrows chirping, parrots screeching, and various other birds twittering.

As you sit and watch them all, you wonder at the lives of these feathered friends. What difficulties they must be facing every day to get food, water, and shelter. You wonder how they survive the scorching heat. How do they protect themselves from predators? How do they manage to get up so early in the morning?

How do they know that you need "a blessing from above" especially when you are wearing your best clothes? Just as we talk of a "bird's eye view," do they also twitter about a "man's eye view?" Do their necks ever pain with their constanting twisting and looking around? Do they get tired of spreading their wings and flying? Do their beaks ever itch?

As you get all these questions in your mind, you suddenly realise that it has become dark and that the birds have settled down for the night. But instantly, you are proven wrong. Owls hoot loudly announcing that the night is all alive.

You bless those charming, delightful, avian friends and get back to your flightless routine.

Patronuses

I know for sure that I have got a Patronus. Two in fact. They are those cheerful forces that are helping me survive the gloomy, confusing, hostile, frightened life that I sometimes have.

They have helped me ascertain that my instints are intact. That my gut feelings are usually correct and that I should stick to them. They have appeared at my bleakest hour and signaled that I am on the right track and that they are there to protect me. Their appearance has fortified me, given me a warmth, a strength to endure difficulties and surpass them.

They have given me the self confidence that I was losing. Ultimately I would have succumbed to the darkest of fears, self-pity, and unhappiness, but for them! Now I know, they are there to guide me, to protect me from the blackest and darkest forces.

Thank you dear Patronuses! I need you every hour, every minute, every second. Stay by me!

Every Second

10.48 in the night and there's still no electricity. All darkness around. The night is alive again. The only difference is, that there is an ear-pressing silence everywhere. With no electricity, the refrigerator is silent. The TV is off. The tubelights, which would usually hum right till midnight are mute.

As I lay on my bed, I think of all things that are happening at the moment in the world around...

At this second, waves are lashing on shores.
...birds are flying.
...people are rushing to their work.
...dogs are barking.
...children are playing and having fun.
...winds are blowing.
...people are talking, fighting, discussing, relaxing, working, smoking, drinking, and what not.
...earth is rotating and revolving.
...water is gushing out in volumes from waterfalls.
...rivers are rushing out to the sea.
...writers are writing, readers are reading.
...people are eating and people are starving.
...trees are cut down and made into furniture.
...lions, tigers, leopards, cheetahs, bears, and other such animals could be hunting for prey.
...people are praying for a better life.
...flocks of sheep grazing out and munching on a content life.
...birds are flying in the open sky and fishes are swimming in the expansive waters.
...time is ticking.

Clicking Away!

Some of my favourite pictures that I clicked...

This one I clicked in the University of Pune. This is a lamp post and I loved framing it with the green background.

I clicked this one on "Tripuri Pournima, " a sacred full-moon night on November 2, 2009.

Taken at Karla. After I saw this photo on a bigger screen did I notice the cobweb. That made it an interesting picture.

 I liked the red and green colours. Nice contrast! And the sharpness of the flower is beautiful.

 This one I liked for the positions of the two trees. Just two trees at either end diagonally in the picture make the frame interesting and characteristic.

 "Terda" Those are the flowers. I don't know the English name for these flowers. But we use them especially in Navratra, so I liked taking their picture.

 I liked this one for the combination of red, blue, and green.

 Loved this one for the little birdie and the timing.

 Liked it for the perspective it offers because of the fence, the playground, and the building.

 Taken from a film camera two years back, I think. I like this one for the vastness of the landscape and the lone farmer in the middle toiling. The arid landscape bring out his efforts in a stark reality.

 I love this one for the inky blue colour of the sky. It is awesome.

 One nice doggy at my place basking in the sun.

 One small lamp in the darkness. I liked this picture that places the lamp so strategically.

That's all that I could find. I think these are enough pics at the moment.

The Sound Of Night

On a silent winter night, when you are all curled up in your bed, reading a nice book, have you ever heard the night sounds?

The crickets noisy presence is felt and you wonder what is happening on the other side of the world. The other half of the world is enjoying the day and you are about to tuck it in. As you mark the page and keep aside the book, you will hear the night musician at work.

You will hear the night watchmen whistling and keeping the otherwise silent night lively. You will also hear them making a characteristic "thok, thok, thok" sound with their sticks. Then you will hear some rash ruffians driving their stupid, noisy bikes at full speed. Sometimes, you will hear the siren of an ambulance and you will hope that the sick get medical help as soon as possible. You will hear some dogs howling happily into the night and also hear some other dogs replying back. If you stay near a cowshed (as I do, right in the heart of the city,) you will hear the tinkering of the bells and wonder how long the cows will stay awake. You will wonder if they ever stop chewing cud at least while sleeping.

As you get cosier in your bed, you finally realise that you have got to go to work next day and try to sleep. Just as you are about to sleep, you are awoken by the sudden, violent grunt of your old refrigerator. Cursing the icebox, you drift off to sleep again.