Friday, May 25, 2018

आया, चल आपण clock-clock खेळूयात!

...ही आज्ञा महिकाने मला दिली आणि माझे विचारचक्र सुरु झाले. खरे तर क्लॉक कसे चालते, किती वाजले, हे सर्व कळायला अजूनही ती लहान आहे.

अजूनही "काल" ला "आज" किंवा "उद्या" वापरते ती: "आया, आम्ही उद्या गार्डन मध्ये एक नवीन game खेळलॊ."

ह्या चिमुरडीला क्लॉक कसे समजवायचे!

मग मीच एक शक्कल लढवली.

Sticky Notes घेतल्या. त्यावर महिकालाच १ ते १२ हे क्रमांक लिहायला दिले. व्यवस्थित गोलाकार जागा दाखवून
तिला घड्याळासारखे सर्व क्रमांक फरशीवर लावायला सांगितले.

आता काटे कसे करायचे? महिकाला मग समजावले, घडाळ्यात तीन काटे असतात: तास काटा, मिनिट काटा, आणि सेकंद काटा. तिला सांगितले, मिनिट काटा बन! मी बनले तास काटा.

शाळेकरता उठायची वेळ आणि शाळेची van घ्यायला येते तो पर्यंत महिका काय काय करते, कसे करते, किती वेळ घेते, काय-काय म्हणते हे सर्व म्हणून आणि करून दाखवलं! आणि ह्या सर्व वेळेत महिका खरोखरी काट्यांसारखी गोल-गोल फिरत होती!

काय मज्जा अली! जरी तिला घड्याळ वाचायला कळले नसले तरी वेळेचे महत्व कळले असेल तरी छान! त्यात role - playing  झालं, तिला "running" करायचे होते घरात तेदेखील झाले!

एकूणात, एक वेगळा खेळ झाला! फारच गम्मत!

Monday, September 4, 2017

पुण्याचे २०१७ चे काही गणपती

सालाबादाप्रमाणे ह्या वर्षी देखील आम्ही गणपती बघायला गेलो होतो. सगळे मुख्य गणपती नाही बघता आले. तरी देखील जेव्हडे जमले तेव्हड्यांचे फोटो ...
येथून सुरवात केली - विश्रामबाग  वाडा गणपती.
देखावा: शिवाजी महाराज ह्यांची आग्र्याहून सुटका
शिवाजी महाराज 


जिलब्या मारुती 
तुळशीबाग 
इच्छापूर्ती गणेश, नारायण पेठ
मुंजाबाचा बोळ गणपती 
वीराची तालीम मंडळ 







Monday, July 3, 2017

(पावसाळ्यातले) रस्ते

वर्षा ऋतू असे सुंदर नाव असणारा आणि खरोखरी आनंददायी अश्या ऋतुचीदेखील एक unavoidable आणि त्रासदायक गोष्ट आहेच - रस्ते!

पावसाळ्यातले रस्ते हा सगळ्यांचाच अतिशय जिव्हाळयाचा विषय! कितीही बोललो त्यावर तरी ते कमीच असते. 

कडक उन्हाळा सोडून, पावसाळ्याच्या सुरवातीलाच महापालिकेला रस्ते उखडायचे असतात! बरं ही कामं लवकर आणि वेळच्या वेळेस संपली तर महापालिका कसली! बरोब्बर पावसाळ्याआधी खणलेले रस्ते पहिल्या पावसात धोकादायक डबकी होऊन जातात. "माती, पाणी, उजेड, वारा, तूच मिसळशी सर्व पसारा" हे वाक्य तंतोतंत खरं व्हावं, ह्याकरता अविरत धडपड चालू असते खोदणाऱ्यांची. 

मग भर पावसात गाडी ह्या अग्निदिव्यातून, सॉरी, पाणीदिव्यातून नेण्याची परीक्षा आपली. प्रत्येक डबकं हे जेव्हडं खोल, रुंद, आणि भरीव असेल तेव्हढं कसब वाहनचालकांना लावावं लागतं. मला वाटतं महापालिका ही असली डबकी मुद्दाम बनवते. पावसाळ्याच्या ऋतूत RTO च काम कमी व्हावं असा सुप्त हेतू असणार. कारण ह्या डबक्यांना avoid करत तुम्ही गाडी zigzag चालवू शकलात तरंच तुम्हाला गाडी 'हाकायचा' परवाना मिळणार असे RTO चा गुप्त नियम असणार. 

खड्डे चुकवीत अथवा तुडवीत गाडी चालवून अगदी हेच आठवतं: "फिरत्या चाकांवरती पाठीला होतात विकार, बाईक असो वा कार!" म्हणजे खरं तर ह्या खड्डयांमुळेच कित्येक orthopaedic डॉक्टर्सचा गुजारा चालू आहे. जनकल्याणाचे अखंड कार्य पालिकाच करू शकते. 

पण त्याशिवाय अश्या खड्ड्यातून जाण्याची एक गम्मत आहे खरी. तुमची जर लहानपणची उंटावरून सैर करायची हौस राहिली असेल तर ती खड्ड्यातून जाताना पूर्ण होईल. तुमच्या पुढ्यात एखादी गाडी नाही हे बघून खड्ड्यातून जाताना ५ सेकंद डोळे मिटा... तुम्ही स्वतः उंट चालवत आहात असे नक्कीच जाणवेल तुम्हाला!

अश्या पावसाळ्यातल्या जलमय रस्त्यांवरून तुम्ही तुमच्या इष्ट स्थानी वेळेत आणि धड पोचलात तर तुम्हाला "सर्वात जागृत वाहनचालक" ही पदवी मिळेल असे पालिकाने जाहीर केल्याचे ऐकिवात आहे! पहिला मानकरी कोण असेल?

Wednesday, June 28, 2017

का?

महिकाचे 'का' प्रश्न सुरु झालेत. इतके की कधी कधी आपल्याकडेपण उत्तर नसतं त्यांचं.

काल रात्री महिका आणि तिच्या बाबाचं 'Knowledge sharing session' चालू होतं. काय काय प्रश्न विचारले तिने बाबाला!

पहिला वाहिला प्रश्न: "बाबा, आपण जेवण का करतो आणि पाणी का पितो?"

किती 'basic' प्रश्न झाला! पण तिच्या बाबाने खूपच छान उत्तर दिले. तिला कळेल आणि पटेल अश्या भाषेत. त्या नंतर तर प्रश्नांचा भडीमार होता. हर एक प्रश्न वेगवेगळा.

"बाबा animals आपल्या बरोबर घरात का नाही राहत, जंगलात का राहतात?"

"बाबा आपण newspaper का वाचतो?"

"आपण घरात का राहतो?"

"सिग्नल का असतात?"

"आपण खुर्चीवर का बसतो?" (How cute and funny!!)

"How shall we make a cake?"

"How shall we make a tomato?"

"How shall we make bhaji and roti?"

रात्री सगळे प्रश्न संपले नाहीत की काय म्हणून सकाळ-सकाळी उठल्या-उठल्या मला एक-दोन प्रश्न:

"आया, आता तू सांग. आपण घड्याळ का घालतो?"

"झाडाला फुलं का असतात?"

हे सर्व प्रश्न ऐकून त्यांना समर्पक उत्तरं द्यायची ही आपली जवाबदारी.

पण खरं तर ह्यातून हेच दिसतं की ही लहान मंडळी किती वेगवेगळ्या गोष्टींचा विचार करत असतात आणि किती कुतूहल असतं त्यांना!

लहानग्यांचे भावविश्व, विचारसरणी, आणि imagination हे असेच विस्मयकारक असो! कायम असे प्रश्न सुचो आणि उत्तरं पण मिळो हीच मुलांना शुभेच्छा!

लहानपणची निरागसता आणि curiosity आपण मोठे होताना का बरं हरवून जाते? 

Tuesday, June 13, 2017

New Year New School

Mahika started her new school today. It must have been quite an experience for the little girl. New place, new teachers, unknown faces, unknown surroundings, and new friends. But like all new kids, she put up with it rather bravely.

The day started with us all waking up early, getting ready, and starting for school on time. We reached the school well before time to see a whole crowd waiting at the school gate. Various school vans, buses, cars, bikes were parked on the road. All parents with their little ones were gathered together waiting for the gate to open.

After waiting for around 25 minutes, the gate was finally opened. There was a huge rush to go in, just like entering a theatre for a movie. A total chaos reigned for some time where nobody knew which line was for which class, and how long it would take to go in. In the big rush, students and parents were all cramped towards the gate, sweating, and getting irritated by the minute.

But even in that big rush, the little ones were really brave. I couldn't hear anybody crying. Every little one was anxious, and fearful of what lay ahead. But they all were very forbearing and brave. Kudos to the little ones!

As we entered, we could see the school buildings, playground, and the surroundings. We all took our kids to their respective classes and left them at the doorstep.

It was a big moment. My little girl had grown up to go to a big school. Her eyes were so expressive, full of anxiety and fear, yet trying to be brave, and holding back her tears. Although not completely heart-wrenching to see her go, I did feel a little shaken to see her sitting in a strange place, coping it up with everything. Brave sweetheart!!

All parents waited outside the gate for the first day of the school to get over. We formed groups and talked about the school, studies, experiences of interviews in different schools, and remembered our own school time.

Soon enough time was up, and all parents again gathered at the gate. A few first goers returned with crying kids and there was an eerie silence around. Each parent was wondering how his/her kid was.

I picked up Mahika from her class. She did cry for some time on the first day, but was a bit settled as I picked her up. Today, she didn't cry at all. Bless you!

The first hurdle is crossed. More to go. But to start well is half done!

I am proud of you dear Mahika!